Knapen

Leeftijd: 
12 tot 14 jaar (1e-2e middelbaar)

Aalst is de op een na grootste stad in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en de naar inwonertal zesde stad van Vlaanderen. De stad telt ruim 86.000 inwoners (2018), die Aalstenaars[1] worden genoemd. Aalst staat vooral bekend om zijn carnavalSint-Maarten is de patroonheilige van de stad. Aalst is gelegen aan de rivier de Dender. In deze charmante stad bevinden we ons bij Guido en Ludo.

char·mant (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord) 1 bekoorlijk, aantrekkelijk

Wat onze stad dan zo aantrekkelijk maakt? Daarvoor hebben we de mannen van ’t stad; bijvoorbeeld Guido en Ludo. Maar zoals alles in Oilsjt: Grosj en fier, kol en manchet, thois giëne fret. Gigi en Lulu krijgen dan wel de eer om met HET MOOISTE CAMIONETTEKE van ’t stad rond te rijden. (Die met diene tekst over charmante stad, ge kent da), zo charmant kunnen we onze twee teppes nie noemen. Mohammed werkte sinds kort voor de mannen van ‘t stad. Onder toezicht van Guido en Ludo cruisede ze door Oiljst om de stad proeper te houden. Zij vonden het gemakkelijk dat Mohammed naar hen moet luisteren en misbruiken dat een beetje. Zijn moaten adden em al gezeit om die twee een kartasj op hun moil te geven. Mohammed moest hele dagen onkruid trekken, vuil oprapen, gras afrijden en alle andere stomme klusjes doen. Diene stond daar dus maar zen kloeïten af te droïn, terwijl die twee kastaars van toeten of blozen weiten. Op één dag tijdens het onkruid wieden op ’t Begijnhof, had Mohammed het gehad. Hij besefte dat de Guido en de Ludo hem onredelijk behandelde. Mohammed wilde voor ’t stad werken met hardwerkende vrienden die buiten hun job ook wel nog eens een caféetje durfde binnengaan; hij kreeg juist het omgekeerde van Gigi en Lulu. Mohammed vond het daarmee een goed idee om zijn ontslag in te dienen. Aleja ontslag, wa staan protesteren me een vuilzak en een ne goeie cola zero. Mohammedje is zeker 3 dagen niet komen werken. Guido en Ludo moesten nu zelf het vuil rapen en onkruid trekken en ze beseft al snel dat het niet zo simpel was. De groten baas van de mannen gaf dagelijks commentaar op het slechte werk van Gigi en Lulu; ook zei hij dat ze niets waard zijn zonder hun vriend Mohammedje. Guido en Ludo waren eerst koppige ezels en wilden niet toegeven dat ze Mohammed nodig hadden, maar na 3 dagen waren ze de stomme taakjes beu. Ze kwamen tot het besluit dat elken dag ne verloeren dag was. Voer dat zelle een echte kries gingen kroigen, gingen ze hun fout proberen rechtzetten. Ze stopten met werken (zoals ze eigenlijk altijd doen) en vertrokken op zoek naar Moh <3. Maar het bleek dat Mohtje nergens te vinden was, niet in zijn stamcafé, niet bij zijn moeder, niet bij zijn maties, … Guido en Ludo wisten niet meer waar te zoeken, tot ze op een bankje aan het statieplein een droevig ventje in een fluo pakske zagen zitten. Het was de Moh die nog steeds aant staken was, zijn vuilzak was wel al gestolen en zijne cola was al op. De Guido begon op zijn knieën te smeken dat Mohammedje terugkwam, maar Moh weigerde eerst nog. Toen de Ludo ook derbij kwam en zijnen T-shirt begon uit te doen om te smeken, gaf Mohtje toe om terug te beginnen werken. Hij wilde wel wat afspraken maken: hij doet niet alle stomme taakjes, die moeten mooi verdeeld worden en Mohammed wilde ook dat Gigi en Lulu wekelijks ene mee gingen drinken met hem. Daar konden ze toch geen nee tegen zeggen. Al snel werden de 3 beste maties en kon je ze dagelijks al gierend terugvinden aan den toog. De stomme taakjes die Mohammed eerst alleen deed, werden ook schonekes verdeeld tussen de drie. En zo leefden Gigi, Lulu en Moh nog lang en gelukkig.